Πέμπτη 17 Ιουλίου 2014

# Ι

Η αίθουσα ήταν φωτισμένη με μεγάλους κρυστάλλινους πολυελαίους που διέχυαν το φως από δεκάδες άσπρα κεριά προς όλες τις κατευθύνσεις. Στα δεξιά οι τέσσερις μεγάλες γυάλινες πόρτες που οδηγούσαν στον κήπο ήταν ανοιχτές και οι κουρτίνες είχαν μαζευτεί με μεγάλες κόκκινες κορδέλες από βελούδο. Η νύχτα ήταν φεγγαρόλουστη και ένα απαλό αεράκι έκανε τις φλόγες από τα κεριά να τρεμοπαίζουν.
Σήμερα για τα γενέθλια της οικοδέσποινας η μεγάλη αίθουσα είχε στολιστεί με εξαιρετική σχολαστικότητα. Δύο μακριά ξύλινα τραπέζια είχαν τοποθετηθεί στην μια άκρη του δωματίου και λογής εδέσματα βρίσκονταν στην ευχέρεια των καλεσμένων. Δύο μεγάλες πυραμίδες από κρυστάλλινα ποτήρια ήταν τοποθετημένες στο κέντρο κάθε τραπεζιού και όλα τα ποτήρια ήταν γεμισμένα με ακριβή σαμπάνια. Στην άλλη άκρη του δωματίου ένα διάσημο κουαρτέτο είχε κλιθεί από την πόλη για να εκτελέσει αγαπημένα κομμάτια του ζευγαριού.
Οι καλεσμένοι, που πρέπει να ξεπερνούσαν τους διακόσιους, ήταν διασκορπισμένοι και κουβέντιαζαν σε ομάδες, ενώ αρκετοί χόρευαν σε ζευγάρια στο κέντρο του δωματίου. Κάποιοι είχαν βγει και στον κήπο, καθώς η βραδιά ήταν αρκετά ζεστή ώστε να ευνοεί νυχτερινούς περιπάτους χωρίς την ανάγκη για πανωφόρι.
Εκείνος είχε μόλις φτάσει στην πόλη εκείνο το πρωί και ένας από τους πιο κοντινούς του φίλους τον είχε παρακαλέσει να πάνε μαζί στην δεξίωση. Η πρόσκληση ήταν για δύο άτομα και του είχε εκμυστηρευτεί πως δεν θα προτιμούσε την παρέα κανενός άλλου. Είχαν λοιπόν γευματίσει πριν σε ένα εστιατόριο που φημιζόταν για την κουζίνα του και μετά είχαν προσλάβει ένα αμάξι να τους μεταφέρει μέχρι το εξοχικό που γινόταν το πάρτι. Στην διαδρομή δεν είχε όρεξη να κοιτάξει από το παράθυρο και έτσι συνειδητοποίησε που βρισκόταν μόνο αφού είχε ήδη βγει από το όχημα. Ήταν στο σπίτι της. Δεν είχε έρθει ποτέ πριν, αλλά είχε ακούσει να μιλάνε για αυτό και με την πρώτη ματιά ήταν σίγουρος πως ήταν αυτό. Ο φίλος του χωρίς δισταγμό άρχισε να ανεβαίνει την μαρμάρινη σκάλα που οδηγούσε στο εσωτερικό, αλλά εκείνος προς στιγμήν δεν ήταν σίγουρος εάν έπρεπε να τον ακολουθήσει. Όταν ο φίλος του έφτασε στην κορυφή της σκάλας, γύρισε και τον κοίταξε με ένα χαμόγελο στα χείλη που μαρτυρούσε πως ήξερε. Ήξερε τι περνούσε από το μυαλό του, τι συνέβαινε στην καρδιά του και πάνω από όλα ήξερε πως δεν μπορούσε να κάνει πίσω μιας και η επιθυμία του να την δει ήταν πιο δυνατή από τα ένστικτα αυτοσυντήρησης του.
Έτσι, πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια με γρήγορα βήματα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου