Προσωπικό #1

Αυτό που με φόβιζε πάντα στην γραφή ενός κειμένου, πεζού και ποιητικού, είναι οι ήρωες μου. Ακούγεται αστείο αλλά πάντα έχω αυτή την ανησυχία και αυτό τον φόβο πως θα τους αδικήσω. Πως δεν θα μπορέσω να τους αποδώσω όπως τους πρέπει και τους αξίζει. Πως θα τους κάνω να φανούν πιο λίγοι, όχι άξιοι των περιστάσεων και τότε η γέννηση τους θα είναι μάταιη.
Είναι κείμενα που τα έχω ξεκινήσει και ποτέ δεν κατάφεραν να τελειώσουν, είτε επειδή η Μούσα δεν το επέτρεπε είτε επειδή οι ήρωες τους έκαναν μικρές επαναστάσεις στο μυαλό μου δηλώνοντας πως δεν έχουν παρουσιαστεί και αποδοθεί καλά. Κάπου εκεί προσπαθώ να επιχειρηματολογήσω, αλλά εκείνοι αρνούνται να ξετυλιχθούν πάρα πέρα, οπότε και η ιστορία τους μένει στα σκαριά.
Είναι πάλι άλλα κείμενα, που μένουν μαζί μου για καιρό, που ζυμώνονται και ύστερα από κάποιο διάστημα εμφανίζονται ξανά μπροστά μου και ζητούν δικαίωση και ολοκλήρωση. Οπότε εκεί δεν μου μένει παρά να τα ξαναπιάσω, πολλές φορές ακόμα και από την αρχή.. μέχρις ότου τα νιώσω μέσα μου τελειωμένα.
Τέλος είναι και κάποια που απλά πρέπει να γραφτούν, γιατί οι παίχτες είναι δικά μου κομμάτια. Σε αυτή την περίπτωση δεν με νοιάζει τόσο ο τρόπος, η γλώσσα, οι καταλήξεις, παρά τα γράφω για να τα βγάλω από μέσα μου και να τα τοποθετήσω κάπου να μην με τρώνε.





η δική σου ιστορία που λες να ανήκει;