Προσωπικό #2

Δεν έχω να πω κάτι.
Νομίζω πως ότι ήταν να ειπωθεί, ειπώθηκε.
Πήρε την βαλίτσα του και κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι.
Μια μικρή μαγική χώρα του Ποτέ και του Πάντα.
Με τον χρόνο να κυλάει αντίστροφα.
Με τις λέξεις να μην έχουν ουσία.
Βασιλιά του χάους το Όνειρο.
Διοιηκιτικά στελέχη τη Σκέψη, την Εμπάθεια και τον Αλτρουισμό.

Οι λέξεις που βγήκαν από το στόμα μου, γίνηκαν πουλιά και πέταξαν μακριά.
Και είχαν χρώματα πολλά, από το μπλε του ουρανού μέχρι το πιο ανοιχτό πορτοκαλί,
από το πιο σκούρο κίτρινο μέχρι βαθύ κυπαρρισί.
Φύγαν μακριά, κράζοντας και μπορούσες να ακούσεις για πολλή ώρα μετά τον απόηχο από τα φτερά τους.

Και ότι ειπώθηκε έχει γίνει πια ένα με την πέτρα.
Μια λιθογραφία σε σπηλιά στα έγκατα της γης.
Που την χάραξα γραμμή γραμμή με εργαλείο μου αισθήματα που πια χάθηκαν.

Το κρεβάτι γέμισε.
Το μυαλό άδειασε.

και δεν έχω πια τίποτα να πω.