Ότι σε κάνει να κοιμάσαι καλύτερα τα βράδια.

Πόσο εύκολο είναι να βάλεις ετικέτες στους ανθρώπους. Σε ξεκουράζει, σε ηρεμεί. Δεν χρειάζεται πια να σκοτίζεσαι και να αναρωτιέσαι. Τους βάζεις στο κουτάκι τους μαζί με άλλους παρέα και δεν κάθεσαι να το αναλύσεις περαιτέρω. Μιας και ο άνθρωπος είναι από την φύση του ζώο αγέλης ε; Ξέρεις τι έχεις να περιμένεις ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Τους έχεις πλέον αναλύσει όσο τους χρειάζεται ή μάλλον όσο σου χρειάζεται εσένα. Όσο για αυτούς που αρνούνται να μπουν σε μια κατηγορία, ε τότε απλά διαλέγεις εσύ όποια σε βολεύει πιο πολύ. Και έτσι χάνεις όλα όσα μπορεί ο καθένας να σου δώσει πέρα από την νόρμα σου, πέρα από το σύνηθες σου. Τώρα ποιός χάνει σε αυτή την συναλλαγή, ε αυτό το αφήνω να το κρίνεις εσύ, που ξέρεις.

source: the net

Evolution°

προσωπικό #4

Καμιά φορά λέω πως όλες οι στιγμές μας δεν υπήρξαν ποτέ. Μοιάζουν σαν από όνειρο και ξεγλιστρούν σαν καπνός πίσω από τα μάτια μου. Δεν θυμάμαι την φωνή σου, το γέλιο σου, την μυρωδιά σου. Μόνο θυμάμαι τα μάτια σου λιγάκι και τα δάχτυλά σου. Είναι αλήθεια ότι με αγκάλιασες κάποτε και με φίλησες; Δεν θυμάμαι. Νομίζω μου είπες πράγματα, αλλά μιας και η ανάμνηση της φωνής σου έχει πια χαθεί, νιώθω σαν κάπου να τα διάβασα όλα αυτά. Και ξέρεις νιώθω πως δεν έχω πια δικαίωμα να σε θυμάμαι, να σε αναζητώ στα πρόσωπα άλλων ανθρώπων, γιατί εσύ είσαι πλέον αλλού. Εγώ είμαι εδώ και εσύ εκεί, στο αλλού, στο τέρμα. Αλλά να ξέρεις εγώ θα συνεχίσω να σου μιλάω, να σε φαντάζομαι να περπατάς μαζί μου, να σε βάζω στην εικόνα κάθε ταξιδιού μου, στην σελίδα κάθε βιβλίου μου και να αναρωτιέμαι εάν και εσύ τυχόν το διάβασες κάποτε και τι σκέφτηκες. Δεν μου λείπεις. Μου λείπουν όλα αυτά που θα σου έδειχνα, εάν ήσουν εδώ και όλα αυτά που θα σου έλεγα. Μα πιο πολύ μου λείπει το πως μπορεί να ήμουν εγώ, εάν ήσουν ακόμα δίπλα μου.

source: unknown

black

τα δωμάτιο κρύωσε από όταν πρωτομπήκα. 

το φως άλλαξε, έγινε πιο θαμπό και η καρέκλα που κάθισα μοιάζει βράχος. 

ένα ζευγάρι μάτια απέναντι μου με κοιτούν εδώ και ώρα. 

το βλέμμα τους είναι σαν κενό. 

και όμως, σαν τα πρωτοαντίκρισα είδα μέσα τους μια καταιγίδα και την μανιασμένη θάλασσα.

 αντίκρισα κύματα βουνά και σύννεφα μαύρα και αστραπές. 

τώρα όμως είναι πλέον όλα σιγασμένα. 

τα σύννεφα είναι ακόμα εκεί, βαριά και δυσοίωνα, μα η θάλασσα είναι σχεδόν ακίνητη. 

τα φοβάμαι αυτά τα μάτια. 

μου ξυπνάνε συναισθήματα που δεν θέλω να αναγνωρίσω.

 δεν θέλω να τα ονομάσω, γιατί μόλις πάρουν όνομα, ίσως γίνουν θηλιές και με πνίξουν. 

I know that you know that I know that you know.

In love*

“I’d say go to hell, but I never want to see you again.”

- What are you doing with your life?

- My life?

- Yes, your life.. you know... That thing that happens just after you're born and just before you die..life.

- Oh, that stupid old thing.

Run Lola Run

Something old.

source: unknown

And if I ask you to take my hand..

 will you do it?

If I ask you to hold me and never let go..

If I tell you to run away with me..

To kiss me like there's no tomorrow

To love me with every breath you take

To follow me to the end of the universe

To have me, the way I am, no changes

 will you do it?

I know the answer.

But, do you?