{Plaudite, amici, comedia finita est.} Ι

Λευκό παντού. Στο έδαφος, στα δέντρα, στα βράχια, στην ψυχή.

Μια φωτιά μονάχη να ζεσταίνει ίσα ίσα τα δάχτυλα.
Οι ανάσες μου έφτιαξαν ιστούς στο κρύο και ο αέρας έξω λυσσομανά.
Φέρνει νιφάδες και λες σαν νυφικό πέπλο έχουν κρύψει καθετί τριγύρω.

Μια σιωπή έχει καλύψει τα πάντα σήμερα, σαν με το χιόνι να χάθηκε και κάθε ήχος.
Μόνο ο αέρας ακούγεται, φίλος πια και σύντροφος.
Που και που περνάνε απ' τον ουρανό τα σιδερένια γεράκια και στο βάθος του ορίζοντα μπορείς να δεις λάμψεις να βάφουν κόκκινο τον ουρανό.

Δεν θα γυρίσω πίσω.
Τώρα πια το ξέρω.
Εδώ θα μείνω ως το τέλος.
Δεν θα ξαναδώ το σπίτι μας, το όμορφο πρόσωπό σου, τον κήπο με την λεμονιά και τα λουλούδια.

Το κρύο πια δεν μ' ενοχλεί. Ίσα ίσα, μου θυμίζει πως υπάρχω ακόμα.
Κάθε μέρα με ξυπνά, με κάνει να νιώθω πως έχω ακόμα όλα μου τα μέλη, πως η καρδιά μου χτυπάει ακόμα.

Όταν σου πουν πως δεν υπάρχω πια, μην λυγίσεις.
Μην κλάψεις και μην στεναχωρεθείς.

Μόνο να με θυμάσαι, όπως τότε που χωρίσαμε.
Τότε που ήμουν ακόμα άνθρωπος, μιας και τώρα πια έχω μόνο ζωώδη ένστικτα.
Κάθε κομμάτι ανθρώπινο χάθηκε μαζί με τις ζωές που είδα να τελειώνουν.
Κάθε θάνατος και μια φλοίδα από την ψυχή μου. Κάθε ψυχή και μια χαρακιά.

Να με θυμάσαι όπως άλλοτε, που είχα δύναμη στα χέρια και τα πόδια και έτρεχα να σε αγκαλιάσω σφιχτά.
Όπως εκείνη την τελευταία μέρα που ειδωθήκαμε, που μου χάιδεψες τα μαλλιά και μου είπες να ορκιστώ πως θα γυρίσω.
Δεν θα κρατήσω αυτή μου την υπόσχεση, η μοίρα τα έφερε αλλιώς.
Σε έχω μαζί μου πάντα.


'41