Πανηγύρι Δεκαπενταύγουστου.

οι μέρες κορίτσια με λευκά φουστάνια
οι μήνες αγόρια με τζην παντελόνια
τα χρόνια παιδιά με λιωμένα παγωτά
όλα χορεύουν ένα γύρο
και εμείς στην μέση να μετράμε με ντέφι το ρυθμό στα δευτερόλεπτα

μια στάλα βροχή και μια αχτίδα ήλιου
και ο χορός αρχίζει
το γλέντι συνεχίζεται
και η μουσική αντιλαλεί στους κάμπους και στα βουνά

Κοίτα.
Πόσες μέρες, πόσες νύχτες είναι στο χορό
Άλλοι φεύγουν, άλλοι έρχονται
μα η μοιρασιά μένει πάντα ίδια

και εμείς εκεί.
μετράμε
γελάμε
κλαίμε
ποντάρουμε

και σε μια άκρη
να, κάτω από το μεγάλο πλατάνι
να, εκεί
κάθεται ο γέρος, στα άσπρα ντυμένος και αναμένει
να τελειώσει η γιορτή
να σηκωθεί αργά
να μας χαμογελάσει και να μας δώσει το χέρι
να φύγουμε μαζί

έχει και αλλού γιορτή
το γλέντι δεν τελειώνει
η τελευταία ανάσα
το τελευταίο δάκρυ
το τελευταίο γέλιο
αποχαιρετισμός με ένα αχ
και φύγαμε.