Κόκκινα δάχτυλα ξεπροβάλλουν από τα χαλάσματα με νύχια γαμψά
Φωνές στριγκές και απόκοσμες ακούγονται μέσα από τις πέτρες
Είναι η ώρα που στους μύθους ξυπνάνε οι εφιάλτες
Είναι η ώρα που τα όνειρα γεννιούνται και πεθαίνουν
Μια θάλασσα μαύρη και κύματα θεριά
Κρύο και αλμύρα παντού
Μπαίνει στα μάτια, στο στόμα, στην ψυχή και πνίγει
Αστραπές σκίζουν τους ουρανούς στα δυο
Από την σχισμένη γη αναβλύζουν ποτάμια από θειάφι
Δέντρα νεκρά γεμάτα πληγές κακοφορμισμένες
Τίποτα δεν φυτρώνει πια εδώ
Και ο αέρας λυσσομανά και φέρνει θάνατο
Μαύρα πουλιά με ράμφη ξίφη οργώνουν τους ουρανούς
Κουφάρια ζώων τριγύρω
Ακούς το άλογο του μαύρου στρατηλάτη;
Εδώ είναι το βασίλειο, εδώ και η εξορία
Και ο ήλιος έχει πάρει μόλις να δύει-
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου