Εσύ;

Αγνοώ τα μονοπάτια που με οδήγησαν μέχρι εδώ, σε αυτή την στιγμή, σε αυτό το δευτερόλεπτο.
Ήμουν εκεί, αλλά τα βήματα μου ήταν ακούσια.

Και να που ακόμη προχωρώ σε αυτόν τον δρόμο.
Χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Κάνω λάθη, μαθαίνω, δημιουργώ, σκέφτομαι… χωρίς αιτίες και σκοπό.

Και που και που νιώθω λίγο ελέυθερη.

Δεν χρειάζομαι άδεια πουκάμισα σαν αιτία, ούτε μια χούφτα ανεμόμυλους για σκοπό.
Ένα ανοιχτό παράθυρο.
Ένα ποδήλατο.
Λίγο μπλε σε λευκό καμβά.
Τίποτα άλλο δεν ζητώ.
Και τα έχω.
Και είμαι χαρούμενη.