Αλυσίδες χοντρές τους κρατάνε
Γύρω απο τα χέρια, τα πόδια, τον λαιμό
Σαν Άτλες βαστάνε ουρανούς στους ώμους
Σαν σκαραβαίοι κυλάνε άστρα μερόνυχτα
Ψυχές που αναζητούν μια αόρατη σωτηρία
Ψυχές ντυμένες στα μαύρα
Βαδίζουν σε ατέρμονα μονοπάτια
Πάντα προς το φως
Που ποτέ δεν φτάνουν
Με μάτια τυφλά
Κόκκαλα άδεια από ουσία
Για μια νίκη γδέρνουν το δέρμα τους
Αυτομαστιγώνονται με σιδερένιες γλώσσες
Σκάβουν λάκους με τα νύχια
Πολεμούν με φαντάσματα και δαίμονες
Αιώνια καταδικασμένες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου