Ας πούμε πως σήμερα είσαι το ημερολόγιο που δεν έχω.
Θα σου πω και εσύ απλά άκου τα.. άλλωστε σχόλια δεν κάνεις.
Είμαι σπίτι αυτές τις μέρες, ένα ταξίδι αστραπή..
Πότε ήρθα και πότε φεύγω δεν το κατάλαβα.
Ήταν και περίεργες αυτές οι μέρες. Τρέξιμο, δουλείες που έπρεπε να γίνουν, υποχρεώσεις.. τι τα θές.. Δεν κατάφερα βέβαια να τα κάνω όλα αυτά που ήθελα, κάποια γιατί δεν πρόλαβα και άλλα γιατί δεν γινόταν να γίνουν.
Μου λείπει αυτή η πόλη. Το χρώμα της, ο ρυθμός της, ο κόσμος της. Φεύγοντας αφήνω πράγματα και ανθρώπους που αν μπορούσα θα τους έπαιρνα μαζί μου στην βαλίτσα.. ακόμα και στην τσέπη. Αν μπορούσαν να γίνουν τόσα δα, ίσα ίσα να χωρέσουν και μετά θα τα έκρυβα καλά και θα τα είχα μαζί μου. Αλλά δεν γίνεται.
Πάλι πίσω λοιπόν στα ίδια που αντέχω ακόμα. Εντάξει έχω πράγματα και εκεί που αγαπώ και χαίρομαι που τα έχω, αλλά να..ξέρεις..δεν είναι το ίδιο.
Πρέπει να φτιάξω και βαλίτσα. Φέρνω άδεια και γυρνάω γεμάτη..σχεδόν.
Δύο βιβλία πρέπει να τελειώσουν.. ίσως αύριο καταφέρω το ένα στο ταξίδι. Το άλλο δεν ξέρω πότε θα το αρχίσω..δεν έχω βλέπεις πολύ χρόνο αυτό τον καιρό. Μια με το ένα, μια με το άλλο.. Συνέδρια, μαθήματα, εξετάσεις, πειράματα, ταξίδια. Γέμισα.
Σταματάω τώρα γιατί βαρέθηκες ήδη. Με φωνάζουν να πάω και μέσα.
Μου έλειψε αυτό.
Φιλιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου