Παραδόξως καλημέρα.

Μέρες τώρα περιμένω να έρθεις στα όνειρα μου, μα εσύ αποφάσισες να απέχεις.
Οι σκέψεις μου σαν τις σταγόνες τις βροχής, χιλιάδες εκατομμύρια.
Όλες μαζί και η κάθε μια χώρια
Μεταξύ τους, αλλά και από εμένα.
Είναι σαν να έχουν δική τους υπόσταση.
Γελούν, χορεύουν, κλαίνε, κλείνονται στον εαυτό τους, φωνάζουν.
Έρχονται μια μια και με ακουμπάνε στον ώμο, κάθονται μαζί μου.
Παραταγμένες η μια πίσω από την άλλη, περιμένουν ακρόαση.
Εγώ καθισμένη σε μια καρέκλα στην μέση ενός δωματίου, με τοίχους χωρίς όρια και ξύλινο πάτωμα.
Και αυτές έρχονται.
Και τι να τους πω;
Δεν έχω βρει ακόμα τις απαντήσεις, ίσως και να μην τις βρω ποτέ.
Αλλά αυτές διατηρούν το δικαίωμα να αναρωτιούνται για τον λόγο της ύπαρξης τους.
Οπότε και εγώ τις ακούω.
Και εσύ δεν είσαι εκεί να με βοηθήσεις..
Απέχεις
Πάλι
Και εγώ εδώ.. Να περιμένω και να αγνοώ.
Και ξέρεις, κάποιες από αυτές με φοβίζουν.
Είναι αυτές που έρχονται πάντα ντυμένες στα μαύρα.
Αυτές που δεν βγάζουν ήχο, που απλά κάθονται και με κοιτάνε.
Και είναι σαν να ξέρουν την απάντηση σε κάθε -κρυφό και μη- ερώτημα.
Σαν να με χλευάζουν.
Σαν να μου λένε πως δεν μπορώ να συνεχίσω να υπεκφεύγω, να κρύβομαι.
Πως θα έρθει η ώρα που θα πρέπει να ανέβω στην σκηνή να παίξω.
Γιατί θα είναι η σειρά μου και θα είμαι δεμένη -αναγκασμένη-
Και αυτό με φοβίζει.
Ίσως πιο πολύ από όλα.
Πιο πολύ από όλα.
Και εσύ απέχεις
Πάλι