νύχτα 28.

Μια μαύρη ομίχλη έχει πέσει στο χώρο

Τα έπιπλα χάθηκαν στο σκοτάδι

Οι τοίχοι δεν υπάρχουν πια

Δεν υπάρχει δεξιά ή αριστερά

Πάνω ή κάτω 

Προσπαθώ να βρω τον δρόμο στα τυφλά

Μα δεν υπάρχει πια τίποτα γύρω μου 

Μόνο η ομίχλη
Ούτε μια ακτίδα φωτός

Τα δευτερόλεπτα τα μετρώ με τους χτύπους της καρδιάς μου

Δεν ξέρω πόση απόσταση έχω διανύσει
Μπορεί να είναι χιλιόμετρα, μπορεί και ελάχιστα μέτρα
Δεν υπάρχει καμία αίσθηση χωροχρόνου
Μπορεί να έχουν περάσει κιόλας μέρες
Πότε ξεκίνησε;
Πού ήμουν πριν;
Αν φωνάξω θα υπάρξει κανείς να με ακούσει;

Και ας προσπαθώ, δεν παράγω κανέναν ήχο
Δεν έχω στόμα πια
Στην θέση του δεν υπάρχει τίποτα
Και τα μάτια μου εξαφανίστηκαν μαζί με την μύτη
Δεν έχει μείνει τίποτα από το πρόσωπο που είχα πριν λίγα λεπτά


Λες να εξαφανιστώ και εγώ σιγά σιγά;
Να γίνω μέρος της ομίχλης;
Να μην υπάρχω παρά σαν μόρια νερού στην ατμόσφαιρα;
Και οι σκέψεις μου;
Όλα αυτά που σκέφτομαι αυτή την στιγμή, όλα αυτά που σκέφτηκα;
Θα χαθούν όλα έτσι απλά;
Ή θα γίνουν και αυτά μέρος της μαύρης ομίχλης;
Και πότε θα γίνει αυτό;
Αμέσως ή θα αρχίσουν όλα να σβήνουν αργά;
Μια μια οι λειτουργίες μου να αρχίσουν να σταματάνε και μετά να εξαφανίζονται
Τα άκρα μου να αρχίσουν να μικραίνουν, ώσπου vα γίνουν ένα με τον κορμό
Τι άραγε να εξαφανιστεί πρώτο;

Το μυαλό ή το σώμα;