Με αγριοπελεκιμένη ήτανε ματιά
Και τα μαλλιά της μέλισσες βομβούσες
Την πρωτοείδα εκέι μια ξάστερη νυχτιά
Σε μια αμμουδιά με πέτρες ομιλούσες
Κρατούσε στα κρινόλιγνα της χέρια κόσμημα χρυσό
Και σιγοψυθίριζε τραγούδι ξεχασμένο
Για μια Θεα και έναν Θνητό
Που οι Μοίρες τους το 'χάνε γραμμένο
"Πως σαν αντικριστά τυχόν σταθούν
Ήχος απ' τα χείλη ουδείς δεν θ'ακουστεί
Τα βλέφαρα τους αργά θα σφαλιστουν
Και ο έρωτας τους θα έχει μόλις γεννηθεί"
Μα, σαν την κόρη ρώτησα γιατί θρηνεί
Μου χαμογέλασε με δάκρισμένα χείλη
Και μου ψιθυρισε πως όσο η ψυχή των κι αν μπορεί
Θα ειναι πάντα των δυο αλλιώτικη η ύλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου