Φοράω τα ρούχα που μου χάρισες και βγαίνω για μια βόλτα στην πόλη.
Ο ήλιος είναι πάλι μισοκρυμμένος πίσω από παχιά λευκά σύννεφα, που μου θυμίζουν κάθε φορά μαλλί της γριάς (το παλιό όμως, όχι αυτό το χαζό ροζ που έχουν τώρα στα λούνα πάρκ).
Τελευταία θέλω να έχω πάντα μουσική να με συνοδεύει όταν περπατάω. Με ηρεμεί. Οι νότες απλά δένουν με μια εσωτερική μελωδία και με ταξιδέυουν, ακόμα και εαν εγώ περπατώ τους ίδιους δρόμους, διασχίζω τα ίδια πάρκα, κοιτάζω τα ίδια κτίρια.
Σήμερα είμαι τυχερή και ο αέρας είναι όσο δροσερός χρειάζεται για να με ξυπνάει και ταυτόχρονα τόσο ζεστός όσο να μπορώ να απολαύσω αυτή την βόλτα.
Γύρω μου τα παρτέρια είναι όλα ανθισμένα και τα χρωματά τους με κάνουν να νιώθω μια εφορία, που μόνο τέτοιες μικρές -για άλλους ίσως ασήμαντες- λεπτομέριες το καταφέρνουν.
Στο δρόμο συναντώ και ένα γιασεμί σκαρφαλωμένο σε έναν τοίχο ενός σπιτιού, που πριν καν καλά καλά το αντικρύσω ξέρω πως είναι εκέι. Απλά από τη μυρωδιά του! Περνώντας απλώνω το χέρι μου και το χαιδεύω και νιώθω σαν να πήρα λίγο από αυτό το άρωμα μαζί μου.
Έχω φτάσει σχεδόν στην αγορά, όταν ο ήλιος αποφασίζει να ξεπροβάλει σε όλο του το μεγαλείο στόν ανοιξιάτικο ουρανό και απλά από την μια στιγμή στην άλλη όλα ντύνονται με φώς.
Και εγώ φοράω τα ρούχα που μου χάρισες. Και είναι σαν να με κρατάς από το χέρι και να μου χαμογελάς.
Ο ήλιος είναι πάλι μισοκρυμμένος πίσω από παχιά λευκά σύννεφα, που μου θυμίζουν κάθε φορά μαλλί της γριάς (το παλιό όμως, όχι αυτό το χαζό ροζ που έχουν τώρα στα λούνα πάρκ).
Τελευταία θέλω να έχω πάντα μουσική να με συνοδεύει όταν περπατάω. Με ηρεμεί. Οι νότες απλά δένουν με μια εσωτερική μελωδία και με ταξιδέυουν, ακόμα και εαν εγώ περπατώ τους ίδιους δρόμους, διασχίζω τα ίδια πάρκα, κοιτάζω τα ίδια κτίρια.
Σήμερα είμαι τυχερή και ο αέρας είναι όσο δροσερός χρειάζεται για να με ξυπνάει και ταυτόχρονα τόσο ζεστός όσο να μπορώ να απολαύσω αυτή την βόλτα.
Γύρω μου τα παρτέρια είναι όλα ανθισμένα και τα χρωματά τους με κάνουν να νιώθω μια εφορία, που μόνο τέτοιες μικρές -για άλλους ίσως ασήμαντες- λεπτομέριες το καταφέρνουν.
Στο δρόμο συναντώ και ένα γιασεμί σκαρφαλωμένο σε έναν τοίχο ενός σπιτιού, που πριν καν καλά καλά το αντικρύσω ξέρω πως είναι εκέι. Απλά από τη μυρωδιά του! Περνώντας απλώνω το χέρι μου και το χαιδεύω και νιώθω σαν να πήρα λίγο από αυτό το άρωμα μαζί μου.
Έχω φτάσει σχεδόν στην αγορά, όταν ο ήλιος αποφασίζει να ξεπροβάλει σε όλο του το μεγαλείο στόν ανοιξιάτικο ουρανό και απλά από την μια στιγμή στην άλλη όλα ντύνονται με φώς.
Και εγώ φοράω τα ρούχα που μου χάρισες. Και είναι σαν να με κρατάς από το χέρι και να μου χαμογελάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου