Και έξω βρέχει~

Μα και εάν ξεκίνησα να γράψω εκατοντάδες φορές, οι λέξεις κάπου με αφήνουν.
Τις νιώθω να γεννιούνται και μετά να εξαφανίζονται μια μια προς άλλες διαστάσεις.
Διαστάσεις που ίσως μόνο στα όνειρα μπορώ να βρω, αλλά και τότε είναι σαν να μην έχουν ύλη.
Απλά αχνοφαίνονται, με τα απαλά τους χρώματα και τα αυτόφωτα σώματά τους να είναι σχεδόν διάφανα.
Έτσι περνάνε οι μέρες και αυτές, σαν να θέλουν να με αποφύγουν, κρύβονται και δεν τις βλέπω.
Οπότε μένω εδώ, χωρίς κείμενο, χωρίς λόγια, σε ένα βουβό μονόπρακτο.