Υποβρύχια.

Δυο πέτρες για φυλαχτό και ενθύμιο

Κρυμμένες σε μια τσέπη

Τα μάτια να κοιτούν μακριά

Το σώμα μέχρι την μέση στο νερό 

Και η καρδιά στο στόμα

Πέρασαν γλάροι και πέταξαν
Μακριά σε άλλες Ανδρομέδες
Και οι διαστάσεις πάλλονται με ήχους
Και με τραγούδια της σιωπής

Αυτό που υποβόσκει να ψάχνει το μυαλό
Και οι λέξεις ναύτες στεριανοί, θαλασσόλυκοι
Με τα καράβια τους τσακισμένα χρόνια


Αυτό
Αυτό το ξένο







Το νερό πια κάλυψε και μένα.