Η αλμύρα στα δάχτυλα όταν σου χαιδεύει τα χείλια, για δροσιά.
Σαν βγεί από την θάλασσα και ξαπλώσει ίσα μια πιθαμή στα δεξιά.
Με το δέρμα να λάμπει, χιλιάδες χρώματα στον ήλιο οι σταγόνες.
Και να ακούς τις πέτρες να αναστενάζουν σιγανά κάτω από το βάρος των βημάτων.
Και σαν έχει πέσει ο ήλιος, να τυλίγει το κορμί της στα λευκά και τα μαλλιά να μοιάζουν κύματα.
Να προχωρά ως την αρχή του μονοπατιού και να γυρνά να σε κοιτά με μάτια βαριά από την κούραση του ήλιου, μα η λάμψη που ακτινοβολούν να σε θεριεύει.
Εκείνο το ένα δευτερόλεπτο που τα μάτια της βρίσκουν τα δικά σου να νιώθεις πως όλος ο κόσμος σταματά και εσύ έχεις ψηλώσει δέκα μέτρα.
Μετά να σου χαμογελά και νύμφη να ανεβαίνει δύο δύο τα σκαλοπάτια για τον δρόμο.
1η Αυγούστου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου