βρύσες και φλαμουριές.

μέρες που περνούν αργά
και εμείς ξεχάσαμε να κοιμηθούμε
στο σπίτι μας κατοικούν νεράιδες και μάγοι
που τα βράδια κολυμπάνε στο ταβάνι
και ανάβουν φωτιές στους τοίχους

τι ώρα είναι?
το τηλέφωνο δεν χτύπησε σήμερα
μόνο το ρολόι του τοίχου μετράει τις στιγμές μας
μια μια

τα λευκά σεντόνια κυματίζουν τα ξημερώματα
με αναπνοές ξεχασμένες από χρόνια που έχουν σβήσει

όσες πόρτες και ν'ανοίξεις 
εκεί που ξεκίνησες θα σε βγάλουν
και τα παράθυρα χωρίς πυξίδα δεν θα τάβρεις

-μην μου κλαίς-
μόνο εκείνο το βράδυ ας μείνει
που έκατσες στο δάσος και ξημέρωσες
με παρέα μόνο τη θεά στο κλαδί καθισμένη

να με θυμάσαι όμορφη
και όταν έρθω
στο λευκό άλογο να με περιμένεις
με το γαλάζιο σου φουστάνι να ανεμίζει
και τα μάτια σου δυό σταγόνες

σε φορώ και σε έχω
πάντα